التّحميد ثلاثا و ثلاثين ، ثمّ التّسبيح ثلاثا و ثلاثين . « يعنى در تسبيح زهرا عليهما السّلام « 1 » ابتدا به تكبير كرده سى و چهار مرتبه تكبير بگوى ، پس از آن سى و سه مرتبه تحميد ، پس از آن سى و سه مرتبه تسبيح » . و اين روايت صريح است در تقديم تحميد بر تسبيح و مؤيّد است به ظاهر لفظ روايت صحيحه ، پس حمل كرده مىشود روايت دوم بر خلاف ظاهر لفظش از براى آنكه منافاتى كه در ميانهء روايات است بر طرف شود چنانچه گفتيم . پس اگر گوئى : ممكن است كه عمل به ظاهر هر دو روايت كرده شود به آنكه حمل كنيم روايت اول را كه متضمّن تقديم تحميد است بر تسبيح بر آنكه بعد از نماز گفته شود ، و روايت دوم را كه متضمّن تقديم تسبيح است بر تحميد بر آنكه در وقت ارادهء خواب خوانده شود ، پس درين صورت عمل به ظاهر هر دو روايت كرده‌ايم و احتياج نيز نداريم به اينكه روايت دوم را از ظاهر خود بر گردانيم و ارتكاب غير ظاهر كنيم ، پس چرا ازين احتمال عدول كرده و قائل به اين احتمال نشده‌اى ؟ جواب مىگوئيم كه : از روى تتبّع و استقرا ظاهر شده كه كسى فرق نكرده است ميانهء تسبيحى كه بعد از نماز خوانده مىشود و ميانهء تسبيحى كه در وقت ارادهء خواب گفته مىشود بلكه آنچه از تتبّع ظاهر مىشود آنست كه هر يك از فريقين كه قائلند به تقديم تحميد و تأخير آن قائلند به آن مطلقا خواه اين تسبيح بعد از نماز واقع شود و خواه در وقت ارادهء خواب به عمل آيد ، پس قائل به تفصيل شدن ، احداث قول ثالث باشد در مقابل اجماع مركّب ، و كسى كه قائل به قول ثالث شود خرق اجماع مركّب كرده باشد .

--> ( 1 ) ظاهرا في تسبيح الزّهراء كلام مؤلف يا ابو بصير است ، و سخن امام عليه السّلام از تبدأ شروع مىشود . بنا بر اين ، ترجمه چنين مىشود : آن حضرت در مورد تسبيح زهرا عليها السلام فرموده‌اند كه : ابتدا به تكبير كرده . . .